Aby prawidłowo usunąć kleszcza z ciała swojego psa, najpierw musisz go zidentyfikować. Posadź psa przed sobą. Połóż swoje dłonie na jego głowie i uszach. Zacznij głaskać jego futro i zwróć uwagę czy na skórze nie ma żadnych twardych guzków. Jeśli guzki nie ruszają się wraz ze skórą psa, prawdopodobnie jest to kleszcz. Pod Skórą - Niepoprawny Nieregularnik. Following Follow. Nieregularne ciągi świadomości, ranty i narzekania. Wulgarnie, chamsko i bez brania odpowiedzialności Po usunięciu kleszcza należy obserwować miejsce, w którym żerował pod kątem wystąpienia odczynów zapalnych oraz czy nie pojawiają się objawy chorób odkleszczowych. Objawy chorób odkleszczowych, które możemy zauważyć u psa to apatia, brak apetytu, czerwone zabarwienie moczu, niedokrwistość, osłabienie. Urwany kleszcz u kota - scenariusz drugi, głowa lub aparat gębowy. Może zdarzyć się, że podczas usuwania kleszcza u kota pod skórą zostanie w niej aparat gębowy lub żądło. W przypadku tak drobnych fragmentów ciała pasożyta nie musisz zawracać sobie głowy ich usuwaniem. Z czasem organizm kota rozprawi się z nimi sam. Sutek a kleszcz u psa. Różnicę pomiędzy sutkiem a kleszczem można jednak łatwo stwierdzić. Przede wszystkim poszukaj charakterystycznych odnóży. Powiększony sutek może przypominać kleszcza, ale na pewno nie będzie on miał nóg. Możesz także delikatnie zbadać miejsce, w którym podejrzany sutek lub kleszcz łączy się ze skórą. Gościem odcinka jest Łukasz Nagrodzki, inspektor ds. ochrony zwierząt z ramienia Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochrony Zwierząt. Inspektorzy OTOZ każdego dnia CWqAxfq. Data aktualizacji: 29 września 2021 Jak wyciągnąć kleszcza? Co zrobić, aby nie rozczłonkować intruza i nie zostawić jego główki pod skórą? Dlaczego należy zrezygnować ze „sprawdzonych” domowych sposobów i używać specjalistycznych narzędzi? Poznaj odpowiedzi na najważniejsze pytania. Jak wyciągnąć kleszcza? Kleszcze są niewielkimi, ale niezwykle groźnymi pajęczakami bytującymi na obrzeżach lasów, łąkach, pastwiskach, trawnikach. W poszukiwaniu pokarmu żerują one na ssakach, dlatego atakują między innymi ludzi, a także psy, koty i inne zwierzęta. Część z nich jest zakażona i przenosi groźne schorzenia, między innymi: babeszjozę – wywoływana przez pierwotniaki, występuje głównie u psów, rzadziej u kotów, sporadycznie u człowieka. W przebiegu choroby dochodzi do destrukcji czerwonych krwinek, a w konsekwencji anemii. Zaburzona może być też praca nerek, trzustki, wątroby, mózgu; boreliozę - najczęściej spotykana u człowieka, rzadziej u zwierząt. Choroba zakaźna o charakterze bakteryjnym, objawiająca się początkowo rumieniem wędrującym, lecz finalnie często prowadząca do ciężkich powikłań neurologicznych; kleszczowe zapalenie mózgu - w przebiegu którego wirusy KZM atakują komórki centralnego układu nerwowego. Dlatego tak ważne jest, by atakom kleszczy w miarę możliwości zapobiegać, a jeśli okaże się to niemożliwe, szybko i bezpiecznie usuwać je spod skóry. Jak wyciągnąć kleszcza tak, by jak najmniejsza ilość jego toksyn dostała się do krwiobiegu ofiary? Co zrobić, by nie rozczłonkować kleszcza i nie zostawić pod skórą jego fragmentu? Jak wyjąć kleszcza u psa? Przystępując do usuwania kleszcza ze skóry psa, zapomnij o wszystkich „sprawdzonych” domowych sposobach. Nie smaruj go masłem ani innym tłuszczem, nie przypalaj, nie próbuj wyciągnąć palcami, ani tym bardziej nie zgniataj. W ten sposób możesz uszkodzić pajęczaka, powodując iż „zwymiotuje” on duże ilości toksyn i chorobotwórczych drobnoustrojów. Przerwana może też zostać jego integralność – innymi słowy, istnieje duże ryzyko, że urwiesz odwłok, lecz zostawisz pod skórą główkę. Należy tego za wszelką cenę uniknąć. A zatem, jak przeprowadzić zabieg? Co na kleszcze u psa sprawdzi się najlepiej? Postaraj się wyciszyć pupila, tak by w czasie wyciągania kleszcza był maksymalnie spokojny. Załóż gumowe rękawiczki, unikaj dotykania kleszcza palcami. Do wyciągnięcia intruza użyj specjalistycznego urządzenia, dostępnego w sklepie zoologicznym. Mogą to być kleszczołapki, lassa, karty i inne tego typu sprzęty o nieco odmiennych zasadach działania. Tradycyjna pęseta, na co dzień używana do celów kosmetycznych, stanowi ostateczność – nie zaleca się jej stosowania ze względu na ryzyko zgniecenia kleszcza. Uważnie zapoznaj się z instrukcją użytkowania urządzenia. Kleszcza wyciągaj zdecydowanym ruchem ku górze, delikatnie wykręcając wzdłuż osi wkłucia. Upewnij się, że kleszcz został wyjęty w całości, a pod skórą nie został jego fragment. Przemyj miejsce wkłucia środkiem antyseptycznym. Pamiętaj, by kleszcza wyrzucić do szczelnie zamykanego pojemnika. Kleszcz u kota Kleszcz u kota stanowi podobne zagrożenie jak u psa, podobne są też procedury dotyczące usuwania pajęczaka – także w tym przypadku rekomenduje się używanie specjalistycznych urządzeń. Ze względu na koci charakter trudniej jednak może być opanować zwierzę i sprawić, by w pozycji nieruchomej poddało się zabiegowi. Dlatego niezbędna może się okazać pomoc drugiej osoby. Należy unikać wszelkich gwałtownych ruchów i stresowania kota w jakikolwiek sposób. Jeśli dostrzeżesz symptomy rozdrażnienia (np. uderzanie ogonem o podłogę), lepszym rozwiązaniem może być wykonanie zabiegu w innym momencie. Z drugiej strony nie należy zapominać, iż kleszcza trzeba wyjąć jak najszybciej – uważa się, że ryzyko rozwoju groźnych chorób wzrasta diametralnie po upływie 24 godzin od ukąszenia. Jeśli nie jesteś w stanie poradzić sobie z wyciągnięciem pasożyta, udaj się do kliniki weterynaryjnej po fachową pomoc. Kleszcz u człowieka Kleszcz u człowieka gnieździ się w podobnych miejscach jak u zwierząt, a więc zazwyczaj w ciemnych i ciepłych zgięciach skóry. W odróżnieniu od psów czy kotów skóra ludzka jest w dużym stopniu osłonięta przez ubranie, mniejsze jest w związku z tym ryzyko ukąszenia, niemniej przypadki takie wcale nie są rzadkością. W sytuacji, gdy kleszcz zagnieździ się w skórze, sposób jego usunięcia nie różni się szczególnie od opisanego wyżej. Pajęczaka wyciąga się zdecydowanym ruchem ku górze, lekko go wykręcając i uważając, by nie urwać bądź nie zmiażdżyć odwłoka. W razie gdyby zabieg się nie powiódł, należy skorzystać z pomocy w gabinecie lekarskim bądź pielęgniarskim. Jak zapobiec kleszczom? Ukąszenie kleszcza zdarzyć się może zawsze i wszędzie, zdecydowanie jednak należy robić wszystko, aby ryzyko to zminimalizować. Tym bardziej, że z jednego spaceru pies może przynieść nawet kilkunastu niepożądanych gości – niekiedy ciężko jest wszystkich zidentyfikować i usunąć. Aby uniknąć problemów: starannie wyczesz zwierzę po powrocie ze spaceru, zwłaszcza jeśli pupil buszował w wysokich trawach czy w gąszczu krzewów. To ważne w szczególności w przypadku zwierząt o długiej sierści; dokładnie obejrzyj zwierzę – sierść i skórę, miejsca ciemne i wilgotne, takie jak różnego typu fałdy, przestrzenie pod ogonem i w pachwinach, wokół pyska i pod obrożą; używaj specjalnych akcesoriów, takich jak: obroże przeciwkleszczowe, które nasączone są uwalnianymi z wolna substancjami szkodliwymi bądź odstraszającymi dla pajęczaków (dimetikon, imidaklopryd czy flumetryna); krople i roztwory do nakrapiania sierści psa czy kota, o działaniu podobnym jak obroże; tabletki, które zwierzę połyka, i które w organizmie zwierzęcia uwalniają się krwiobiegu Artykuł zawiera lokowanie produktu Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny? Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie! Kleszcz u psa – jak przebiega, jakie daje objawy oraz jak im zapobiegać W Polsce kleszcze najbardziej aktywne są do wiosny do jesieni. Z tym że, gdy temperatura zimą jest niska, to ten okres może się przedłużyć. Na ukąszenie tych pajęczaków są narażeni nie tylko ludzie, ale też zwierzęta domowe, a zwłaszcza psy, ponieważ to z nimi trzeba codziennie wychodzić na spacer. Niestety bardzo często opiekunowie nawet nie wiedzą, że na zwierzaku zadomowił się szkodliwy pasożyt. Skąd biorą się kleszcze u psa? Jakie są ich rodzaje? Jak je usunąć? Jakie są objawy ukąszenia? Jak temu zapobiegać? Wszystko zostało wyjaśnione poniżej! Charakterystyka kleszcza u psa Kleszcze to niewielkie pajęczaki, które najczęściej mają czerwono-brązowy odwłok. Z reguły nie osiągają rozmiarów większych niż 15 mm, dlatego tak trudno zauważyć je na ciele psa. Zwłaszcza gdy zwierzę ma gęstą i długą sierść. Po wbiciu się w skórę kleszcze zaczynają żywić się krwią i w ten sposób zwiększają swoją objętość. Wiele osób jest przekonanych, że do ukąszenia może dojść wyłącznie w lesie lub na łące. Nie jest to wcale prawda. Obecnie kleszcze mogą przebywać na trawniku przed blokiem, czy też w przydomowym ogródku i czekać na swoją ofiarę. Czyli tam, gdzie nasze psy najchętniej się bawią i spacerują. Niestety nie da się omijać takich miejsc, ale trzeba być bardzo ostrożnym. Kleszcze bowiem mogą być bardzo niebezpieczne. Jak znaleźć kleszcza u psa? W dużo bardziej komfortowej sytuacji są opiekunowie psów z krótką sierścią, ponieważ, gdy kleszcz już się naje i urośnie, będzie bardziej widoczny. Jednak również przy długiej sierści jest to możliwe. Pierwszym sposobem jest dokładne czesanie. W trakcie przesuwania szczotką po ciele należy tak przesuwać włosy, aby widoczna była goła skóra, dzięki czemu będzie można zauważyć, czy nie wczepił się w nią niepożądany pasożyt. Szczególną uwagę trzeba zwrócić na okolicę szyi, uszu i ogona, ponieważ kleszcze zawsze szukają ciepłego miejsca do żerowania. Inną metodą jest dokładna obserwacja psa. Ukąszona skóra może być bardziej wrażliwa niż dotychczas. Zwierzę może zacząć się częściej drapać, a nawet niewielki dotyk będzie sprawiać mu dyskomfort. Co będzie skutkowało tym, że pies będzie wyrażał swoje niezadowolenie poprzez skrzywienie, pisk lub warczenie. Natomiast całkiem możliwe, że właściciel wyczuje pod palcami niewielki guzek. W jaki sposób kleszcz dostaje się na psa? Jak wspomniano wcześniej, kleszcze na psa najczęściej przenoszą się z wysokiej trawy, ale mogą również bytować na niskich krzewach. Nasi pupile chętnie spędzają czas właśnie w takich miejscach, bawią się, czy też łapią trop. Niestety wydychany dwutlenek węgla powoduje, że kleszcz wyczuwa obecność potencjalnego żywiciela głównie przez wrażliwość na ciepło. Przy pomocy przednich odnóży kleszcz czepia się skóry psa, a następnie porusza się po całym ciele aż znajdzie dla siebie dogodne miejsca do wbicia i żywienia. Kiedy je znajdzie, to przy pomocy specjalnego aparatu gębowego dostaje się pod skórą i zaczyna pobierać pokarm, czyli krew. Jaki rodzaje kleszczy u psa można wyróżnić? Jak się okazuje, do kleszczy zalicza się około 900 gatunków. Jednak w Polsce psy najbardziej narażone są na ukąszenie trzech nich. Są to: Kleszcz psi jest bardzo malutki, ponieważ mierzy zaledwie od 1 do 3 mm, ale gdy opije się krwi, może mierzyć nawet 1,2 cm. Odwłok kleszcza jest czerwono-brązowy. Jeszcze do niedawna twierdzono, że ten gatunek występował wyłącznie w okolicach basenu Morza Śródziemnego. Mimo że do Polski trafiały pojedyncze egzemplarze, to raczej nikt się tym nie przejmował, ponieważ nie wierzono, że dadzą radę przeżyć w naszym klimacie. Z tym że wraz z jego ociepleniem kleszcz psi, szybko zadomowił się w Europie. Zresztą również przez dużą ilość psów. Cały cykl rozwojowy gatunku odbywa się na ciele zwierzaka. Kleszcze składają jaja na ziemi lub w legowisku psa. Bardzo dobrze radzą sobie z życiem bez pokarmu, mogą w takim stanie przetrwać nawet rok. Kleszcz pospolity jest nieco większy od psiego. Kiedy nie jest najedzony ma około 4 mm długości. Po opiciu się krwią jego rozmiar może się zwiększyć do 11 mm. Dla tego gatunku cechą charakterystyczną jest brunatny odwłok i wyraźnie wyodrębniony czarny aparat gębowy. Samice składają jaja na roślinach, a po mniej więcej miesiącu wykluwają się larwy, które mają trzy pary odnóży. Na żywiciela najczęściej wybierają sobie małe ssaki lub gady. Kiedy się najedzą, odpadają z ciała zwierząt. Po upływie kolejnych 3-4 tygodni przeobrażają się w nimfy . Później następuje stan spoczynku trwający 8-12 tygodni. W tym czasie przekształcają się w dorosłe osobniki, które żerują na ludziach i zwierzętach domowych. Kleszcz łąkowy przed najedzeniem się ma około 4 mm wielkości, a gdy znajdzie już swojego żywiciela, to zwiększa swój rozmiar do 10 mm. Na pancerzu grzbietowym ma biały wzorek i pomarańczowo-czerwone brzegi. Natomiast jego ciało jest nieco spłaszczone. Jest to jeden z najgroźniejszych gatunków kleszczy dla psów, kotów i innych niedużych ssaków. Najchętniej wbijają się w skórę, gdzie owłosienie jest dość obfite. Początkowo atakował jedynie na terenach podmokłych, ale szybko przeniósł do miast. Jak usunąć kleszcza z psa? Pojawienie się kleszcza na ciele psa jest znakiem dla opiekuna, że przyszedł czas na działanie. Pod żadnym pozorem nie można wpadać w panikę, ponieważ takim zachowaniem z całą pewnością nie uda się pomóc zwierzęciu, a kleszcza należy jak najszybciej usunąć. Najprościej jest to zrobić przy pomocy pęsety. Wykonywane ruchy powinny być pewne i stanowcze. Kleszcza trzeba złapać za ciało i wyjąć. Przed wyciągnięciem kleszcza odradza się smarowanie jakimikolwiek substancjami miejsca wbicia. Nie ułatwi to zadania, a kleszcz może wydalić więcej patogenów w ciało psa. Dopiero gdy uda się usunąć kleszcza, to miejsce wbicia powinno zostać odkażone. Jeśli opiekun nie ma pod ręką pęsety, to może udać się do najbliższego gabinetu weterynaryjnego i kupić specjalny haczyk do usuwania kleszczy. Z drugiej strony, skoro i tak konieczna jest wizyta u weterynarza, to warto zabrać ze sobą psa i umożliwić mu fachowe pozbycie się problemu. Natomiast przeprowadzając zabieg w domu, warto zamknąć go w szczelnym pojemniku i oddać go do badania. Niestety objawy ukąszenia przez kleszcza u psa mogą pojawić się nawet po jego wyjęciu. Dlatego w kolejnych dniach należy obserwować zwierzę i w razie konieczności udać się do specjalisty. Jakie są objawy ugryzienia kleszcza u psa? Kleszcze mogą być w podobnym stopniu niebezpieczne dla psa, jak i człowieka. Objawy ukąszenia mogą być zróżnicowane w zależności od tego, jaki gatunek zaatakował naszego pupila. Można jednak wymienić kilka symptomów, które powinny być powodem do niepokoju. Należą do nich: Wymioty. Kaszel. Brak apetytu. Ospałość. Problemy z oddychaniem (szybszy lub utrudniony oddech). Częstsze szczekanie. Zmiana głosu. Zaburzona koordynacja ruchowa. W niektórych przypadkach mocz zabarwia się na czerwono. Wiele osób zastanawia się, czy ugryzienie psa przez kleszcza zwiększa ryzyko ataku również na nich. Takie sytuacje są spotykane bardzo rzadko. Człowieka kleszcz może ukąsić najczęściej na dworze, na terenach o bujnej roślinności. źródło filmu: Infoplanet Portal – Jak zapobiegać kleszczom u psa? Właściciel psa nie ma możliwości całkowicie uchronić psa przed kontaktem z kleszczami. Oczywiście w okresie, gdy są najbardziej aktywne, warto zrezygnować ze spacerów do lasu, na łąkę, czy w inne miejsca, w których rośnie wysoka trawa. Nie jest to jednak działanie w pełni skuteczne. Dlatego dobrze jest zapytać weterynarza o specjalistyczne środki odstraszające kleszcze. Obecnie na rynku jest wiele preparatów w formie kropli i tabletek. Można się również zaopatrzyć w specjalną obrożę. Należy pamiętać, aby stosować je zgodnie z zaleceniami lekarza lub ulotką dołączoną do opakowania. Dodatkowym środkiem ostrożności jest codzienna pielęgnacja sierści, czyli jej rozczesywanie oraz dokładny przegląd skóry. Choroby skóry u psa to jedne z najczęstszych psich dolegliwości, które dzięki szybko i wyraźnie widocznym objawom, równie sprawnie dają się odkryć. I choć symptomy są często mało specyficzne, a przyczyn zmian skórnych może być wiele, to odpowiednia terapia możliwa jest zwykle już w początkowym stadium choroby – w przeciwieństwie do chorób nerek czy serca, które zwykle rozwijają się w przyczajeniu, długo nie dając o sobie znać. Oprócz predyspozycji rasowych wpływ na choroby skóry psa ma także jego wiek, sposób żywienia, higiena, aktywność fizyczna oraz środowisko, w którym przebywa. Świąd jest najczęstszym objawem, towarzyszącym rozmaitym chorobom skóry u psa. Przyczyny schorzeń skórnych u psa Schorzenia skóry, czyli dermatozy, mogą być nabyte lub uwarunkowane genetycznie. Psia skóra: cud natury Skóra psa to istny cud natury i jego największy narząd, stanowiący wraz z sierścią ok. 12 % masy czworonoga. Służy mu jako bariera chroniąca narządy, mięśnie i szkielet. Skóra zapewnia ochronę przed pasożytami, reguluje temperaturę ciała, przechowuje tłuszcz i witaminy, zapobiega utracie wody oraz mieści wrażliwe zakończenia nerwowe. Wytwarzane przez skórę sebum - oleista substancja, tworząca cieniutką warstwę biofilmu – pozwala na utrzymanie równowagi między „dobrymi” i „złymi” bakteriami, zapobiegając namnażaniu się patogennych drobnoustrojów. Sebum reguluje również pH skóry psa, chroniąc go przed podrażnieniami środowiskowymi. Większość ras ma skórę bardzo jasną: białą lub szarą. Zmiany skórne u psa Wszelkie zmiany w wyglądzie psiej skóry świadczą o zachwianej równowadze organizmu i wymagają podjęcia konkretnych działań. Zignorowane zwykle prowadzą do pogorszenia schorzenia i rozmaitych powikłań. Zmiany w skórze i sierści czworonoga często są objawem konkretnych chorób dermatologicznych, a tylko czasem czynnikiem towarzyszącym na przykład stresowi. Świerzb u psa: choroba zaraźliwa także dla człowieka Świerzb to pasożytnicza choroba skóry psów, spowodowana przez pajęczaki i niebezpieczna również dla człowieka, bo z łatwością się na niego przenosi. Charakterystyczne objawy świerzbu to zmiany skórne w okolicy pyska, uszu i oczu, łokci, pachwin i stawów skokowych oraz brzucha i klatki piersiowej. Z czasem świerzbowiec atakuje całe dominującym symptomem, pojawiającym się często jeszcze zanim dojdzie do zmian skórnych, jest intensywny świąd. W początkach choroby można zauważyć rumień, później powstają wyłysienia i strupy. Im bardziej się pies drapie, tym bardziej uszkadza skórę. W ten sposób do ran wnikają bakterie, uniemożliwiające gojenie się skóry i ułatwiające namnażanie się świerzbowca i roznoszenie go po całym ciele. Świerzbowiec drążący i uszny Lekarze odróżniają świerzbowiec drążący i świerzbowiec uszny. Bez podjęcia terapii świerzbowiec drążący po początkowym rozmnożeniu się na powierzchni skóry psa, szybko wnika w górną warstwę naskórka. Tam drąży tunele i składa w nich jaja, z których wylęgają się larwy. Świerzb uszny z kolei nigdy nie wnika pod skórę, lecz atakuje przewody słuchowe zwierzęcia, w których samice składają jest skomplikowane, zwłaszcza w przypadku świerzbowca drążącego, który jest w skórze świetnie chroniony. Aby nie doszło do nawrotu choroby, wszystkie pasożyty muszą zostać wyeliminowane. Grzybica skóry u psa Grzybica skóry daje łatwo zauważalne, ale niespecyficzne zmiany na skórze psa, dlatego nierzadko bywa nierozpoznana lub nieprawidłowo leczona. Do najczęstszych dermatofitów, wywołujących zmiany skóry u psów należą grzyby nitkowate i drożdżaki. Spustoszenie, jakie zwykle zostawiają na psiej skórze grzyby nitkowate – głównie Microsporum Canis – to przerzedzenie sierści oraz jej plackowate łysienie, otoczone zgrubieniami skóry. Z kolei drożdżaki z rodzaju Malassezia i Candida lub organizmy drożdżakopodobne z rodzaju Trichosporon sprawiają, że skóra – głównie na uszach, łapach, w pachwinach i i na spodzie szyi – staje się tłusta, łuszcząca i nieprzyjemnie pachnie. Drożdże Malassezia wchodzą w skład normalnej flory skóry w obszarach o podwyższonej wilgotności i cieple, występują zatem w zewnętrznych kanałach słuchowych, między palcami lub na spodniej stronie ogona. Do grzybicy zwanej Malassezia dermatitis dochodzi wtedy, gdy równowaga między drożdżami a mechanizmami obronnymi skóry zostaje zachwiana i grzyby zaczynają się namnażać. Na choroby grzybicze cierpią najczęściej szczenięta oraz osobniki, których układ odpornościowy jest osłabiony przez inną chorobę, np. jak atopowe zapalenie skóry, alergia pokarmowa czy zaburzenia hormonalne, takie jak niedoczynność tarczycy. Zapalenie skóry u psa Ta dolegliwość jest w wśród psów dość rozpowszechniona, ale jej objawy mogą być bardzo różne – w zależności od przyczyn. Zapalenie skóry u psa można podzielić na: atopowe zapalenie skóry – to choroba genetyczna, której geneza nie jest ostatecznie zbadana. Jest przewlekłą dolegliwością ze skłonnościami do nawracania. Za przyczyny przyjmuje się głównie alergeny pyłków roślin, kurzu, pleśni lub detergentow, ale także pasożyty, wahania gospodarki hormonalnej oraz schorzenia wewnętrzne. Właściwa diagnoza i terapia nie są łatwe, bo objawy mogą mieć różny stopień nasilenia i dochodzą do głosu w rożnym wieku: zarówno u szczeniąt od 3 miesiąca życia jak i u młodych, jedno- lub dwuletnich psów. Najczęściej pojawiają się: świąd, potliwość, zapalenie spojówek, zapalenie warg, pęcherze, nadżerki, rumienie, strupy oraz ropna wydzielina, a także wzrost wagi. Wyleczenie atopowego zapalenia skóry jest niemożliwe – celem terapii, polegającej na eliminacji alergenów z otoczenia psa, jest jedynie poprawa jakości życia zwierzęcia. Jeśli alergeny są znane, można podjąć się odczulania. Atopowemu zapaleniu skory towarzyszą często infekcje wtórne, bo zwierzę drapie, wylizuje i wygryza swędzące miejsca. ropne zapalenie skóry u psa – to schorzenie o podłożu przede wszystkim bakteryjnym, może być jednak wywołane także alergią pokarmową, reakcją na szczepienie, stanem zapalnym ucha zewnętrznego czy pasożytami. Wysokie temperatury i wilgoć sprzyjają rozwojowi bakterii, dlatego do ostrego zapalenia zewnętrznych partii skory częściej dochodzi w lecie niż w zimnej porze roku. Psy długowłose i zwolennicy pływania, ale także czworonogi o zaniedbanej, sfilcowanej sierści są narażone najbardziej. Te nad wyraz dokuczliwe zmiany skóry, określane też jako hot spot („gorąca plama”) to ropne, sączące się, nieprzyjemnie pachnące rany o okrągłym kształcie, którym towarzyszy ostry świąd. Pies intensywnie się drapie i gryzie chorobowo zmienione miejsce, szybko pogarszając objawy i doprowadzając do rozległego rozwoju jątrzących się ran. Nużyca u psa Podobnie jak grzybica, wywołana nadmiernym rozwojem żyjących na skórze grzybów, również nużyca powstaje w wyniku za dużego rozmnożenia pasożytów – w tym wypadku roztoczy, naturalnie występujących na skórze zdrowych psów. Nużeniec psi (Demodex canis) mierzy około jednej czwartej milimetra i wywołuje dwa rodzaje chorób skóry - miejscową i uogólnioną. Postać miejscowa charakteryzuje się mniejszą ilością zmian chorobowych, w uogólnionej jest ich więcej i dotyczą całego ciała. Dolegliwości odmiany miejscowej to rumień i złuszczenia przede wszystkim w okolicy pyska, głowy, a także oczu. Nużyca palcowa – odmiana miejscowej – to widoczne zaczerwienienia na palcach i pomiędzy nimi, występujące głównie u psów bardzo dużych, jak np. bernardyn. Diagnoza obejmuje zbadanie zeskrobin skóry po szybkim i bezbolesnym pobraniu próbki. Leczenie jest już jednak żmudne i długotrwale: oprócz stosowania środków roztoczobójczych i kąpielach najważniejsza jest trwała poprawa sprawności układu odpornościowego psa. Na demodekozę zapadają najczęściej szczenięta i psy o osłabionym układzie immunologicznym – to typowa choroba zaniedbanych czworonogów z organizacji ochrony zwierząt. Świerzb i nużyca objawiają się między innymi zmianami skórnymi w okolicy pyska Gronkowiec u psa Podobnie jak w przypadku niektórych grzybów czy roztoczy, żyjących na psiej w skórze w idealnej z nią symbiozie, również bakterie gronkowca wchodzą w skład mikroflory skórnej i śluzówkowej. Wszystkie ze znanych izolowanych od zwierząt gatunków są potencjalnie chorobotwórcze. Ziarenkowce - inaczej stafylokoki (łac. Staphylococcus) - są względnymi beztlenowcami, zyja wiec zarówno w warunkach tlenowych, jak i beztlenowych. Gronkowce obecne są także w otoczeniu zwierzęcia: w glebie, powietrzu, wodzie czy na przedmiotach i świetnie tam sobie radzą, będąc jednymi z bardziej opornych na wysychanie i dezynfekcję drobnoustrojów. Gronkowce nisko zjadliwe mogą – na stałe lub przejściowo - zasiedlać nieuszkodzony nabłonek zdrowych psów, nie wywołując u nich żadnych zmian chorobowych. Jednak w momencie osłabienia nabłonka mogą organizm zaatakować, może do tego dojść na skutek urazów mechanicznych, zakażeń skóry innymi mikroorganizmami czy zaburzeń hormonalnych. Gronkowcowe zapalenie skóry u psów atakuje mieszki włosowe i występują najczęściej na lapach, brzuchu, udach oraz napletku. W pierwszym stadium pojawiają się włochate grudki, które z czasem zmieniają się w krostki, a w końcu w strupy. Potem tworzą sie blizny i pozostają gołe place skóry. Jaką karmę wybrać, aby zadbać o zdrową skórę Twojego pupila? Alergie Coraz częściej rozmaite zmiany skórne występują u psów, reagujących uczuleniem na rożnego rodzaju alergeny, zawarte w karmie, szamponie, zabawkach czy w pchlej ślinie. Alergie u psa należą do najtrudniejszych do zdiagnozowania chorób skory, bo ilość substancji uczulających wciąż rośnie i ciężko jest zdefiniować tę jedna odpowiedzialną. Objawy alergii koncentrują się zwykle na okolicach głowy, uszu, przedpiersia i przednich kończyn oraz brzucha. Pies cierpi na silny świąd, często ma łojotok lub nawracające ropne zapalenie skóry oraz pokrzywkę. W wyniku drapania, skubania i lizania swędzących miejsc powstają wyłysienia i rany. Leczenie skórnych objawów alergii pokarmowych polega na doraźnym podaniu środka przeciwświądowego, a następnie stosowania diety eliminacyjnej, czyli żywności zawierającej tylko jedno źródło białka – najczęściej jest to mięso, którego psi organizm jeszcze nie zna. W przypadku alergii na środki pielęgnacyjne, zabawki czy tekstylia, zaleca się kupno akcesoriów ekologicznych: łagodnego mydła zamiast chemicznego szamponu, naturalnych gryzaków zamiast plastiku skażonego zmiękczaczami, utwardzaczami i substancjami karcinogennymi. W przypadku legowisk i kocyków można sięgnąć po tkaniny z biobawełny lub innych ekologicznych włókien. Pasożyty zewnętrzne Do pasożytów, szczególnie dających się psom we znaki, należą roztocza (w tym swędziki jesienne), pchły, kleszcze i wszy. Objawem inwazji larw swędzika jesiennego jest przede wszystkich ostry świąd oraz różnego rodzaju wykwity skórne, takie jak rumień, krosty, grudki, pęcherzyki czy strupki. Zaatakowane psy nerwowo się drapią, iskają, liżą, trzepią lub ocierają o przedmioty. Same pasożyty można rozróżnić gołym okiem: to małe, pomarańczowe punkciki, przypominające kawior. Ostre swędzenie pojawia się również w przypadku pcheł i wszy. Kleszcze świądu nie wywołują, ale mogą przenosić niebezpieczne choroby, w tym boreliozę i erlichiozę, dlatego konieczna jest regularna kontrola sierści i usuwanie wbitych w skórę pasożytów. Na rynku dostępne są liczne naturalne środki, które pozwolą na zdrową profilaktykę – bez stosowania ciężkiej chemii. Odstraszająco na pasożyty działają – stosowane zewnętrznie, czyli wcierane w sierść - olejki eteryczne z melisy cytrynowej, mięty czy lawendy oraz olej kokosowy i czosnek. Podawane wewnętrznie – w postaci sproszkowanej – świetnie działają drożdże i czystek. Taka profilaktyczna kuracja musi trwać aczkolwiek kilka tygodni, jednorazowe podanie substancji przed spacerem nie pomoże. Rak skóry u psa Zmiany nowotworowe to najpoważniejsza z możliwych choroba skory u psa. Najczęściej występującym rodzajem jest mastocytoma, powstająca w wyniku niewłaściwego podziału komórek tucznych. Komórki te są odpowiedzialne za tworzenie nowych naczyń krwionośnych, a także ochronę organizmu przed pasożytami. Mastocytoma występuje głównie u psów w średnim lub starszym wieku. Również w przypadku guza jąder lub jajników możliwa jest ogólna zmiana i utrata sierści. Zaburzenia hormonalne Przyczyną zmian w strukturze sierści lub powodem wypadania włosów u psa mogą być także problemy z narządami wewnętrznymi lub układem hormonalnym. Najszybciej do zmian na psiej skórze i sierści dochodzi na skutek schorzeń układu pokarmowego i tarczycy. W chorobie Hashimoto, czyli zapalenia tarczycy, pojawiają się często zmiany dermatologiczne, jak przebarwienia sierści i jej zmatowienie, odbarwienie skóry lusterka nosowego, okolicy odbytu, moszny czy kończyn. W zespole Cushinga, chorobie nadnerczy, dochodzi między innymi do wypadania sierści, częstych infekcji skory czy ciemnych przebarwień. Skóra staje się też często cienka i przezroczysta jak pergamin. Powodem zmian dermatologicznych u psa są często schorzenia autoimmunologiczne. Przerzedzająca się sierść i inne zmiany skóry u psa mogą być oznaka zaburzeń hormonalnych Podsumowanie Jak w przypadku większości chorób schorzenia dermatologiczne występują głównie u osobników młodych, starych lub schorowanych – czyli tych, u których układ odpornościowy nie działa bez zarzutu. Nie lekceważ pierwszych oznak zmian skórnych u Twojego psa – świądu, łupieżu czy krostek – lecz poświęć im trochę uwagi. Zaniedbane choroby skóry szybko mogą przekształcić się w infekcje wtórne, bo zaatakowany pies zwykle mocno się drapie, uszkadzając skórę i pozwalając na wniknięcie patogennych drobnoustrojów do organizmu. We wczesnym etapie dermatozy zwykle bezproblemowo dają się wyleczyć. Odpowiedzi blocked odpowiedział(a) o 14:23 Mahewka odpowiedział(a) o 14:24 wykladaj jak taka duza kurzajka o ciemnym kolorze fuj ;/ Koraa . odpowiedział(a) o 14:24 taaki napuchnięty jak brodawka blee ; / magda77 odpowiedział(a) o 14:25 Kleszczy jest ponad 3 000 odmian, ale w Polsce jest tylko 5 które atakują psy. To taka czarna lub czarno-pomarańczowa kropka wpita głową w dół w ciało psa. Wygląda jak mały pajączek. Czarna ,bądź brązowa kulka widać małe nóżki i wpity jest zębami w skórę psa i wysysa mu krew xD blocked odpowiedział(a) o 14:29 chodzi mi o to jak wygląda pod skórą. bo mój pies ma małą gulkę na łapie. jest czerwona lekko krwawi i ma dziurkę... jaola odpowiedział(a) o 14:24 NikOOl odpowiedział(a) o 14:25 Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub Wiesz, że co 3 kleszcz jest nosicielem boreliozy, zaś 5% jest zarażonych więcej niż jednym patogenem groźnym dla psa? Choroby odkleszczowe Kleszcze stanowią coraz większe zagrożenie dla zdrowia i życia naszych czworonożnych przyjaciół. Kiedyś kojarzone jedynie z lasem lub wakacjami na wsi, obecnie coraz częściej kryją się w trawnikach miejskich parków. Coraz częściej nie są też im straszne niskie temperatury – niejednokrotnie zdarzało mi się wyjmować kleszcza z szyi Yorka bądź spaniela w lutym czy marcu. Babeszjoza, zwana przez ludzkich medyków malarią północy, do niedawna ograniczona do północy, wschodu i, od niedawna, centrum Polski, coraz częściej odnotowywana jest na południu naszego kraju. Jak więc zapobiegać chorobom odkleszczowym? Na co zwracać uwagę po ugryzieniu kleszcza? Jak postępować w przypadku choroby? Na te pytania postaram się odpowiedzieć w niniejszym artykule. Co to jest kleszcz?Jak wyciągnąć kleszcza z psa?Choroby u psów przenoszone przez kleszczeCo to jest babeszjoza?Babeszjoza objawyBabeszjoza badaniaBabeszjoza leczenieProfilaktykaBorelioza u psaBorelioza objawyBorelioza badaniaBorelioza leczenieBorelioza profilaktykaSzczepionka na boreliozęRiketsje u psaErlichia psówErlichoza objawyErlichoza diagnostykaAnaplasma u psaDiagnostyka anaplazmozyLeczenie erlichiozy i anaplasmozyMykoplasma u psaMykoplazmoza objawyMykoplazmoza diagnostykaMykoplazmoza leczenieJak zapobiegać chorobom przenoszonym przez kleszcze? Co to jest kleszcz? Co to jest kleszcz? Zanim opowiem Ci o chorobach odkleszczowych, na początku warto przyjrzeć się jak wygląda kleszcz u psa. Dlaczego kleszcze są tak skuteczne? Ponieważ pajęczaki te są bardzo dobrze przystosowane do ataku na ofiarę. Pierwsza para ich odnóży wyposażona jest w tzw. narząd Hallera – rozpoznający tysiące zapachów, między innymi pot, feromony czy wydychany przez Twojego psa dwutlenek węgla. Kleszcze reagują także na wibracje, oświetlenie (rzucany przez pupila cień) oraz temperaturę – ciepło ciała. Niczym najlepszy myśliwy swą ofiarę rozpoznają z odległości 20 m (przypomnę tylko że średnia wielkość kleszcza to 3 cm). Ślina kleszcza zawiera substancje znieczulające, hamujące krzepliwość krwi, a także miejscową reakcję układu immunologicznego – ugryzienie kleszcza jest bezbolesne, dzięki czemu może pożywiać się krwią swej ofiary przez kilka godzin a nawet dni. Pijąc krew Twojego pupila, kleszcz wymiotuje, uwalniając w ten sposób czynniki zakaźne. Aby doszło do zakażenia patogenem, ten sprawny łowca, musi żerować od kilku godzin nawet do kilku dni na swym niespodziewającym się niczego żywicielu. Jak wyciągnąć kleszcza z psa? Jak wyciągnąć kleszcza? Po pierwsze należy wyciągnąć go jak najszybciej. Najlepiej, jeśli zrobi to lekarz weterynarii. Jeśli jednak nie jest to możliwe, będziesz musiał zrobić to sam. A oto kilka punktów, o których należy pamiętać podczas usuwania kleszcza: Kleszcza najlepiej wyciągać pęsetą, bądź specjalnymi kleszczołapkami. Nigdy nie usuwaj kleszcza gołymi rękami – ryzykujesz wówczas zakażenie!Chwyć go jak najbliżej skóry i pewnym, ale i delikatnym ruchem wyciągnij lub wykręć. Z mojego doświadczenia wynika, że wykręcanie, wiąże się z mniejszym ryzykiem urwania kleszcza w jest, żeby nie zaciskać pęsety na ciele kleszcza, gdyż może to spowodować wprowadzenie jego zawartości pod się go w kierunku przeciwnym do tego, w jakim się wkręcił. Kleszcze zazwyczaj wkręcają się ruchem w prawo, więc podczas wyciągania wykręcamy je delikatnie w lewo. Jeśli dojdzie do urwania kleszcza i w ciele zostanie główka, musisz wyciągnąć ją w taki sam sposób. Nawet niewielki kawałek pozostawiony w ciele zwierzaka może spowodować zakażenie chorobą od kleszcza. Jak usunąć kleszcza? Po wyjęciu najlepiej kleszcza spalić lub mocno czymś zmiażdżyć. Możesz to zrobić tylko po wyjęciu kleszcza! Choroby u psów przenoszone przez kleszcze Co to jest babeszjoza? Babeszjoza, inaczej piroplazmoza psów jest chorobą występującą obecnie na całym świecie. Rzadko atakuje koty. Jest to choroba wywołana przez pierwotniaki – najczęściej Babesia canis i Babesia gibsoni. W Europie stwierdzana od prawie 100 lat, zaś pierwszy polski przypadek stwierdzono w 1966 roku. Przenoszone jest przez najpopularniejsze w naszym rejonie geograficznym kleszcze – Ixodes ricinus, Dermacentor reticulatus, i Rhipicephalus sanguineus. Istnieje także możliwość zakażenia poprzez kontakt z zarażoną krwią (transfuzje, igły). Chorują każde rasy psów, zwierzęta w każdym wieku i każdej płci. Przebieg babeszjozy jednak może być bardziej gwałtowny u zwierząt bardzo młodych, starszych lub takich, które cierpią na choroby nerek i wątroby. Pierwotniaki wywołujące piroplazmozę szczególnie umiłowały sobie czerwone krwinki naszych pupili. Rosnąc w ich wnętrzu w końcu uszkadzają ich strukturę doprowadzając do rozpadu komórki i hemolizy. Podczas tej lizy Babesia uwalnia enzymy, które pogłębiają hemolizę, a także zaburzają krzepliwość krwi. Organizm broniąc się przed obcą Babesią, tworzy przeciwciała, które atakują nie tylko chore ale i zdrowe erytrocyty w obrębie wątroby i śledziony (powodując zaburzenia ich funkcjonowania). Powstają także kompleksy immunologiczne, które odkładają się w nerkach, stawach, skórze, siatkówce oka. Tworzenie tych kompleksów może prowadzić do zapaleń w wyżej wymienionych strukturach, a z biegiem czasu do zaburzeń funkcjonowania narządów Twojego psa. Nasuwa się więc pytanie: skoro organizm tak dzielnie broni się przed inwazją, to czy Twój pies będzie odporny po zakażeniu? Niestety nie. Obecne badania wskazują, że odporność po zakażeniu, jeśli w ogóle wystąpi, utrzymuje się jedynie do kilku tygodni. Są zwierzęta, które babeszjozę przechorowały kilka razy w swoim życiu. Babeszjoza objawy Pies jest apatyczny,smutny,mniej je,mniej pije,pies wymiotuje,pies ma biegunkę,ma wysoką temperaturę (około 40 – 42 st. C),jego mocz nagle zmienił barwę na czerwoną, czerwono – brunatną,przestał oddawać mocz,ma powiększone węzły chłonne,doszło do zażółceń skóry, spojówek, pach czy pachwin,błony śluzowe Twojego psa są bardzo blade. Aby doszło do zakażenia, kleszcz u psa musi żerować od 24 h do 72 h, zaś okres inkubacji, czyli „wykluwania” się choroby waha się od kliku dni nawet do 3 tygodni. Jeśli zauważysz, nawet po miesiącu od ugryzienia, którykolwiek z powyższych objawów, natychmiast zgłoś się do lekarza weterynarii! Babeszjoza badania W gabinecie konieczne będzie wykonanie badań krwi. Oprócz tradycyjnych badań – morfologii i biochemii, lekarz zapewne zaleci rozmaz. Badanie takie wykonuje się z krwi żylnej, bądź też z tak zwanej krwi włośniczkowej – pobranej z ucha (uważa się, że zagęszczenie Babesii jest tam największe). Badanie to jest stosunkowo szybkie, można wykonać je w każdej lecznicy weterynaryjnej. Może zdarzyć się i tak, że z powodu złego stanu zdrowia Twojego psa, lekarz wyda diagnozę na podstawie samych objawów i wprowadzi natychmiastowe leczenie. W leczeniu piroplazmozy bowiem, liczy się CZAS! Babeszjoza leczenie Leczenie babeszjozy polega na usunięciu pierwotniaka z erytrocytów Twojego psa. Służy do tego imidokarb (Imizol), który podaję się 1-2 razy co 14 dni. Oprócz tego lekarz może zadecydować o podawaniu kroplówek, witamin z grupy B, glikokortykosteroidów, preparatów zawierających żelazo. Często też konieczna będzie antybiotykoterapia, z obawy przed infekcją mieszaną, a także podawanie leków wspomagających pracę nerek i wątroby. U ciężko chorych pacjentów, z wyraźną anemią konieczna będzie także transfuzja krwi. Często, w przypadku wcześnie wykrytej choroby, do całkowitej poprawy stanu zdrowia dochodzi po około 7-10 dniach leczenia szpitalnego. Profilaktyka Profilaktyka piroplazmozy polega w głównej mierze na zapobieganiu ugryzienia. Obecnie na rynku jest dostępne szereg preparatów odstraszających kleszcze: spot on,obroże,tabletki. Niektórzy właściciele stosują także profilaktyczne podanie Imizolu (bezpośrednio przed podróżą do miejsca, w którym zagrożenie jest bardzo duże). Takie jednokrotne podanie chroni psa przez okres około 4 tygodni. Należy jednak pamiętać o skutkach ubocznych leku. Do niedawna obecna była również szczepionka przeciw Babesii, jednak jej skuteczność była znikoma. Borelioza u psa Borelioza to inaczej choroba z Lyme. Wywołana przez bakterie Borelia burgdorferi, ale także B. afzelli i garinii. Dotyczy ona zarówno ludzi jak i naszych czworonożnych przyjaciół. Podobnie jak piroplazmoza, występuje zróżnicowanie geograficzne występowania boreliozy. Ocenia się, że kleszczy zarażonych Borelią w Polsce jest średnio 25%, w rejonach endemicznych nawet do 60%. Borelioza jest bardzo podstępną chorobą. Po pierwsze objawy pojawiają się bardzo późno, po 2-5 miesiącach, i to jedynie u 5% psów. Często właściciele nie pamiętają już o wycieczce do lasu. Stąd też lekarzom weterynarii tak ciężko jest ja zdiagnozować. Borelioza objawy Jakie są objawy boreliozy u psów? Zazwyczaj zauważa się: posmutnienie,gorączka (ok 40°C),brak apetytu,u zwierząt pojawiają się powracające, co pewien czas, kulawizny, często poprzedzone gorszym samopoczuciem,wtórnie może także dochodzić do zapalenia wątroby i nerek,zdarza się zapalenie opon mózgowych,padaczka,porażenia nerwu twarzowego lub niedowłady kończyn. U ludzi choroba zaczyna się od zaczerwienienia w miejscu wkłucia się kleszcza, następnie, w ciągu 3 dni pojawienia się tak zwanego rumienia wędrującego, który może utrzymywać się nawet do miesiąca. U psów rumień wędrujący po kleszczu zauważany jest rzadziej, z uwagi na gęstą sierść. Do powikłań boreliozy należy kłębuszkowe zapalenie nerek na skutek odkładania się kompleksów antygen – przeciwciało, co prowadzi do niewydolności tego narządu, a w konsekwencji do objawów takich jak: spadek masy ciała,wymioty u psa,obrzęki kończyn. W nieleczonej chorobie dochodzi do objawów nerwowych. Borelioza badania Diagnostyka zakażeń Borelią opiera się głównie na badaniu krwi – specjalnie do tego przygotowane laboratoria mogą oznaczać poziom antygenu, bądź przeciwciał IgM i IgG. Przeciwciała IgM świadczą o niedawnym zakażeniu – pojawiają się po 3-4 tygodniach, znikają po 3-4 miesiącach. Przeciwciała IgG zaś pojawiają się po około miesiącu i utrzymują się dłużej – mogą świadczyć o dawnym zakażeniu. Na rynku obecne są również testy płytkowe – do wykonania na miejscu w gabinecie. Podczas jednego badania lekarz jest w stanie ocenić, czy zwierzę zakażone jest Borelią, Anaplasmą czy Erlichią. Minusem jest jednak fakt, iż test ten wykrywa przeciwciała – potrzeba więc czasu, aby organizm zdołał je wyprodukować. W przypadku Borelii około miesiąca. W przypadku wyniku wątpliwego warto zrobic badanie PCR. Borelioza leczenie Jeśli lekarz weterynarii na podstawie objawów, historii choroby i badań rozpozna boreliozę, zapewne zastosuje długotrwałą antybiotykoterapię. Do najczęściej używanych antybiotyków zalicza się doksycyklinę i amoksycylinę. Terapia trwa około 4 tygodnie. Oprócz tego lekarz może zadecydować o płynoterapii, podaniu środków przeciwzapalnych, a także wspomagających pracę wątroby i nerek. Borelioza profilaktyka Aby nie dopuścić do infekcji Twojego psa musisz pamiętać o profilaktyce przeciw kleszczowej – czyli niedopuszczeniu do inwazji pasożyta. Nie zawsze preparat na kleszcze, czy obroża przeciwkleszczowa ochroni zwierzę przed ukąszeniem w 100%, dlatego, po spacerze, należy dokładnie obejrzeć i wyszczotkować psa. Gdy zauważysz kleszcza, należy go jak najszybciej usunąć (usunięcie do 48h zmniejsza ryzyko zarażenia boreliozą). Szczepionka na boreliozę Szczepionka na boreliozę W gabinetach weterynaryjnych dostępne są także szczepionki przeciw boreliozie u psów. Szczepienie takie najczęściej wykonuje się w miejscach zagrożonych. Pierwsze szczepienie wykonujemy w 3 miesiącu życia, drugie w 4 miesiącu życia Twojego psa. Niestety, takie jednokrotne szczepienie, nie jest w stanie ochronić psa na całe życie, dlatego powtarzamy je co roku, przed sezonem kleszczowym. Riketsje u psa Riketsje powodują między innymi: gorączkę plamista Gór Skalistych (R. ricketsii),erlichiozę kotów i psów,chorobę łososiową – choroba jelit psów nad Pacyfikiem. W naszej szerokości geograficznej występują jedynie erlichiozy. Erlichia psów Erlichiozę u psów powodują głównie: E. canis wywołująca tak zwaną erlichiozę monocytarną,Anaplasma phagocythophilum, E. ewingiii – tak zwaną erlichiozę granulocytarną,E. platys wywołująca erlichiozę trombocytarną, atakująca płytki krwi (u psów jest rzadka). Wektorami erlichioz, podobnie jak poprzednich chorób, są kleszcze. Po zakażeniu riketsje są roznoszone po całym organizmie zwierzęcia, dochodzi do upośledzenia działania szpiku kostnego, spadku ilości płytek krwi, co w konsekwencji może doprowadzić do krwotoków. Erlichoza objawy Objawy kliniczne erlichiozy są nieswoiste. Pierwsze z nich mogą pojawiać się około 7 dni od zakażenia. Początkowo są to: apatia,osłabienie,wysoka temperatura ciała. Z czasem może dochodzić do: spadku masy ciała,krwawienia z błon śluzowych,powiększenia śledziony,powiększenia węzłów chłonnych,śluzowo – ropnego wypływu z nosa. Niekiedy pojawiają się: wymioty i biegunka u psa,zapalenia stawów,objawy nerwowe – drgawki i porażenia. W wyniku zapaleń naczyń krwionośnych oka może występować zmiana barwy i wyglądu oka, a nawet ślepota. Erlichoza diagnostyka Diagnostyka erlichoza opiera się przede wszystkim na badaniach krwi. W badaniach krwi u psa stwierdza się często: niedokrwistość,niską liczbę leukocytów,trombocytopenię,niską wartość hematokrytu,monocytozę,podwyższony poziom białek krwiwzrost aktywności wskaźników czynności wątroby i nerek. Anaplasma u psa Do niedawna zaliczana do grupy erlichioz. Wywołana przez bakterie Anaplasma phagocytophilum zakaża neutrofile zwierzęcia. Objawy są bardzo podobne do objawów poprzedniego schorzenia, czyli: wysoka gorączka,anoreksja,bolesność i obrzęki stawów,symptomy neurologiczne. Niekiedy obok objawów neurologicznych u psów rozwija się zapalenie mięśni, objawiające się szybkim pojawianiem się i narastaniem objawów chorobowych, porażeniami wszystkich czterech kończyn, wzmożonymi odruchami oraz zanikami mięśniowymi. Zakażeniu tymi riketsjami może towarzyszyć trombocytopenia, zarówno limfocytoza, jak i limfopenia. Podejrzewa się, że Golden Retriever i Labrador Retriever są rasami, które mogą wykazywać zwiększoną wrażliwość na zakażenie A. phagocytophilum. Bardziej wrażliwe są także stare psy – powyżej 8 roku życia. W ostatnim czasie zaobserwowano przypadki anaplasmozy również u kotów. Diagnostyka anaplazmozy Rozpoznanie choroby opiera się na badaniu krwi a w szczególności rozmazie krwi, w którym to ocenia się obecność wtrętów w białych krwinkach. Często też diagnozuje się na podstawie badań serologicznych, PCR czy na podstawie objawów, w miejscach endemicznego występowania ricketsji. Leczenie erlichiozy i anaplasmozy Leczenie zarówno erlichiozy i anaplasmozy, polega na długotrwałej antybiotykoterapii (głównie są używane tetracykliny). Terapia trwa około miesiąca. Oprócz długotrwałego podawania antybiotyków lekarz może zdecydować się na podawanie środków przeciwzapalnych, witamin. W przypadku postaci ostrej może być konieczne przeprowadzenie transfuzji krwi, a także podawanie preparatów krwiotwórczych. Mykoplasma u psa Mycoplasmoza do niedawna nazywana hemobartonellozą jest chorobą wywołaną przez drobnoustroje Mycoplasma haemocanis – u psów, a także Mycoplasma haemofelis – u kotów. Przenoszona jest ona przez kleszcze, komary i inne owady kłujące. Do zakażenia może dojść także podczas kontaktu matka – kocię (rzadziej szczenię), a także transfuzji krwi. Mycoplasma po dostaniu się do układu krwionośnego opłaszcza erytrocyty. Układ immunologiczny odczytuje wówczas własne erytrocyty jako materiał obcy i niszczy je. W wyniku tego dochodzi do anemii. Mykoplazmoza objawy W wyniku zakażenia drobnoustrojem mogą pojawić się objawy takie jak: pies lub kot staje się apatyczny,osłabienie,wysoka temperatura,błony śluzowe stają się blade. Zazwyczaj mykoplasmoza dotyka zwierząt osłabionych innymi chorobami takimi jak FIV, FeLV w przypadku kotów. Może dotknąć także psy po zabiegu usunięcia śledziony. Narząd ten bowiem, spełnia funkcje swoistego filtra krwi. Gdy go zabraknie uszkodzone erytrocyty nie są usuwane z obiegu. Mykoplazmoza diagnostyka Rozpoznanie mykoplasmozy jest bardzo trudne. Konieczne jest zrobienie badań krwi, a w szczególności rozmazu, który może, ale nie musi dać nam obraz wtrętów w czerwonych krwinkach. Wykonuje się także badania PCR. Mykoplazmoza leczenie Leczeniem z wyboru jest długotrwała antybiotykoterapia. Do tego celu używa się antybiotyków z grupy tetracyklin (doksycyklina) i podaje się je przez okres minimum 3 tygodni. W niektórych przypadkach konieczna staje się transfuzja, a także leczenie objawowe. Jak zapobiegać chorobom przenoszonym przez kleszcze? Preparat na kleszcze Przede wszystkim uniemożliwić atak kleszcza. Na rynku znajduje się obecnie szereg preparatów przeciwko kleszczom w formie sprayu, spot on, obroży na kleszcze, czy od niedawna tabletek. Najlepiej żeby w swoim składzie zawierały substancje bójcze takie jak: fipronil,permetrynę,flumetrynę,propoksur,fluralaner. Zabijają one pasożyta po ewentualnym wbiciu się w skórę Twojego zwierzaka. Preparaty, których głównym, składnikiem są olejki eteryczne nie są skuteczne w walce z inwazją kleszczy. W miejscach występowania babeszjozy, boreliozy i innych, ważna jest także kontrola psa po każdym spacerze – wyczesanie go i sprawdzenie czy nie posiada na sobie jakiegoś „pasażera na gapę”. Istnieje także możliwość szczepienia przeciwko boreliozie. Podsumowanie Profilaktyka chorób odkleszczowych Choroby odkleszczowe są częstym problemem zagrażającym życiu i zdrowiu Twojego psa czy kota. Dlatego, tak ważna jest walka z tymi małymi, ale groźnymi pasożytami. Warto posiadać wiedzę na temat podstawowych chorób przenoszonych przez ukąszenie kleszcza, ponieważ umożliwia to wczesne rozpoznanie objawów u psa, co może uratować mu życie. Mam nadzieję że po przeczytaniu tego artykułu wiesz już jak bardzo niebezpieczne są choroby przenoszone przez kleszcze i zdajesz sobie sprawę jak możesz im zapobiec. Więcej informacji na temat kleszczy i pcheł znajdziesz w artykule „Pchły i kleszcze u psa, czyli co gryzie mojego zwierzaka?„ Jeśli masz pytania związane z ich leczeniem, lub swoje doświadczenia, którymi chcesz podzielić się z innymi Czytelnikami, dodaj teraz komentarz pod artykułem.

kleszcz u psa pod skórą